به شما میرسه آقاجون:)) 🖤

زیبا عمویِ علی اکبر:) 🖤

علی اکبر:) 🖤

بالا بلندِ بابا....) 🖤

شَهزادهِ که اُفتَد بِ زَمین شاه بیافتد:)))))))🖤

عالم! به علی نازد و مولا به ابلفضل:) عباس بنازد به وفای علی اکبر:))))))) 🖤

صدا.... صدای اذانه! اذان؟ اذان علیه!! 🖤

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِ اللهِ وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِکَ ، عَلَیْکَ مِنّی سَلامُ اللهِ اَبَداً ما بَقیتُ وَبَقِیَ اللَّیْلُ وَ النَّهارُ اَلسَّلامُ عَلَی الْحُسَیْن وَ عَلی عَلَیِ بْن الْحُسَین وَ عَلی اَوْلادِ الْحْسَیْن وَ عَلی اَصحابِ الْحُسَین

«کربلا یک جوان کم داشت؛ تاریخ یک قهرمان.» 🖤 یا علی اکبر:) 🖤

«شبیهِ پیامبر؛ عزیزِ دلِ حسین.»🖤

پدرت پیر شده تا که تو رعنا شده ایی:))) 🖤

می‌گویند کربلا سرزمینِ داغ‌هاست؛ اما بعضی داغ‌ها رنگ دیگری دارند. بعضی داغ‌ها آن‌قدر سنگین‌اند که قرن‌ها بعد، هنوز نامشان دل را می‌لرزاند. علی‌اکبر یکی از همان داغ‌هاست. او جوانی بود که هرکس به چهره‌اش می‌نگریست، یاد پیامبر می‌افتاد؛ گویی عطرِ رسول خدا در نفس‌هایش جاری بود. حسین هرگاه مشتاق دیدار جدّش می‌شد، به چهره‌ی علی‌اکبر نگاه می‌کرد. و چه سخت است آن روزی که پدری، شبیه‌ترین یادگارِ پیامبر را بدرقه کند. عاشورا تنها روزِ تشنگی و شمشیر نبود؛ روزِ دلتنگیِ یک پدر نیز بود. روزی که پسرِ ابوتراب، نوه‌ی ابوتراب را گم کرد. روزی که جوانیِ بنی‌هاشم بر خاک افتاد و آسمان، قامتِ حسین را خمیده‌تر از همیشه دید. می‌گویند حسین در کربلا ایستادگی را معنا کرد؛ اما میان تمام مصیبت‌ها، داغِ علی‌اکبر چیز دیگری بود. زیرا گاهی تمامِ اندوهِ یک پدر، در نامِ یک پسر خلاصه می‌شود. گاهی تمامِ کربلا در داغِ یک جوان معنا پیدا می‌کند. و علی‌اکبر فقط یک نام نیست؛ روایتِ جوانمردی است، روایتِ ادب و شجاعت، روایتِ جوانی که برای حقیقت از همه‌چیز گذشت. هنوز هم هر جا سخن از غیرت و وفاداری باشد، نام او می‌درخشد؛ همان ماهِ جوانِ کربلا، همان عزیزِ دلِ حسین. سلام بر علی‌اکبر؛ بر جوانی که رفتنش، عاشورا را عاشوراتر کرد و داغش تا ابد بر دلِ تاریخ ماند.