من اسیر برق چشمانت شدم دیوانه وار ؛ تو شدی مثل ثریا و منم چون شهریار !

دلتنگم و دلتنگ نبودی که بدانی چه کشیدم بی اسلحه در جنگ نبودی که بدانی چه کشیدم

_

با آن همه دلداده دلش بسته ما شد ای من به فدای دل دیوانه پسندش .

دیدمت لرزید دستم چادر افتاد از سرم یک نفر پرسید خوبی؟گفتم اکنون بهترم

_

مثل آن مرداب غمگینی که نیلوفر نداشت حال من بد بود، اما هیچ کس باور نداشت

ای دلبریت دلهره‌ی حضرت آدم.

_

آن‌قدر دیر آمدی تا عاقبت پاییز شد کاسه‌ی صبرم از این دیر آمدن لبریز شد تیر، دیوانه شد و مرداد هم از شهر رفت از غمت، شهریورِ بیچاره حلق‌آویز شد مهر با بی‌مهری و نامهربانی می‌رسد مهربانی در نبودت اندک و ناچیز شد بی‌تو یک پاییز ابرم، نم‌نم باران کجاست؟ بی‌تو حتی فکر باران هم خیال‌انگیز شد آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟ آن‌قدر دیر آمدی تا عاقبت پاییز شد...

دلم از دست غمت خون شد و درمانی نیست درد عشق است و به جز عشق، دوایی نیست

_