مثل آن مرداب غمگینی که نیلوفر نداشت حال من بد بود، اما هیچ کس باور نداشت

ای دلبریت دلهره‌ی حضرت آدم.

_

آن‌قدر دیر آمدی تا عاقبت پاییز شد کاسه‌ی صبرم از این دیر آمدن لبریز شد تیر، دیوانه شد و مرداد هم از شهر رفت از غمت، شهریورِ بیچاره حلق‌آویز شد مهر با بی‌مهری و نامهربانی می‌رسد مهربانی در نبودت اندک و ناچیز شد بی‌تو یک پاییز ابرم، نم‌نم باران کجاست؟ بی‌تو حتی فکر باران هم خیال‌انگیز شد آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟ آن‌قدر دیر آمدی تا عاقبت پاییز شد...

دلم از دست غمت خون شد و درمانی نیست درد عشق است و به جز عشق، دوایی نیست

_

خواب دیدم آسمون از چَشم ماه افتاده بود؛ خونِ من از گوشه ی چَشم تو راه افتاده بود...

_

مادرم گفت که عاشق نشوم گفتم چشم چشمان تو مرا بی خبر از چشمم کرد..

با رقیبان سخن از کشتنِ ما می‌گوید ‌کشتن آن است که با غیر سخن می‌گوید

کسی مانندمن این گونه ازتو بت نمی سازد مگر اینکه خدا باشی و او پیغمبرت باشد

_