بس ك دارم دوستت خود را به بیماری زدم ،
چون ك از آداب ِزیبای ِعیادت بـوسـه است.
همه شب سجده بر آرم که بیایی تو به خوابم
و در آن خواب بمیرم که تو آیی و بمانی
بی تو باران بزند ، خیس ترین رهگذرم ؛
تا به صد خاطره ، با چتر خیانت نکنم .