یکبار گفتی میرم صد بار گفتم بمان، صد بار گفتم میرم یکبار نگفتی بمان!

هم شکارش کرده بودم،هم شکارم کرده بود فرض کن صیاد بر صیاد دام آورده بود

_

تو را با غیر میبینم،صدایم در نمی‌آید دلم میسوزدُ کاری ز دستم بر نمی‌آید

آمدی نعش غزل‌ باخته را جآن بِدهی؟ جنگل سوخته را وعده‌ی بآران بِدهی؟

درگیر تو بودم که نمازم به قضا رفت ، در من غزلی درد کشید و سر زا رفت . سجاده گشودم که بخوانم غزلم را ، سمتی که تویی عقربه‌ی قبله نما رفت . در بین غزل نام تو را داد زدم داد ، آنگونه که تا آن سر این کوچه صدا رفت . بیرون زدم از خانه یکی پشت سرم گفت ، این وقت شب این شاعر دیوانه کجا رفت ؟ من بودم و زاهد به دوراهی که رسیدیم ، من سمت شما آمدم او سمت خدا رفت . با شانه شبی راهی زلفت شدم اما ، من گم شدم و شانه پی ِکشف طلا رفت . در محفل شعر آمدم و رفتم و گفتند ، ناخوانده چرا آمد و ناخوانده چرا رفت ؟ می‌خواست بکوشد به فراموشی‌ات این شعر ، سوزاندمش آنگونه که دودش به هوا رفت .