من تنهایی بیرون رفتم، تنهایی با خودم حرف زدم و به خودم دلداری دادم، تنهایی مشکلاتمو هضم کردم، من واسه خودم رفیق بودم، دشمن بودم به خودم خوبی کردم، بدی کردم، خودم خودمو گم کردم، پیدا کردم، من تنها حال خودمو خوب کردم تو روزایی که نیاز داشتم باشید، پس وقتی که میخوایید برید فقط باید یه لبخند ازتون تشکر میکنم که باعث میشید قوی تر از قبل ادامه بدم.
وقتی برای یه مدت حرف نزدنو ترجیح بدی و ساکت بمونی ، هرچقدر زمان بگذره حرف زدن راجب خودت یا مشکلات برات سخت تر و سخت تر میشه ..
نمیدونی از کجا شروع کنی ، چجوری بگی ، چیو بگی یا اصلا چرا بگی ..
طی همین روزاس که تبدیل میشی به یه آدم
از نظر بقیه اروم ، سایلنت ، ریلکس که هیچکس نمیفهمه چقد پره ، چقدر خستست ، چقد توی مغزش داره با همه چی میجنگه و چقد کم آورده ..
هربار آدما بیشتر بهم فهموندن که فقط دو سه ماه اول براشون عزیزی بعدش دیگه حرف زدن باهات میشه عادت و بعد چند روزی دیگه کلا رهات میکنن .