دلم خلوتی ساده می خواهد … چند خطی شعر فروغ فرخزاد با دو فنجان قهوه کمی سکوت و او، کہ پایان هر قطعہ دستش را زیر چانہ بزند و بگوید باز هم بخوان.

خسته ام مثل جوانی که به هنگام قرار یادش امد که کسی منتظرش نیستُ نشست.

‌من‌ دلم‌ گیرِ کسی‌ست، که‌ دلش گیرِ من‌ است او که مغرور و لَجوج، من خداوندِ غرور.

نتوان وصفِ تو گفتن . که تو در فهم نگنجی .

یه سری دوست داشتنا هستن که هیچوقت تکرار نمیشن، یعنی یه دوره‌ای از زندگیت یه‌سری‌ها رو جوری دوست داشتی که هیچوقت کسی رو به اندازه اون یه نفر دوست نداشتی، هیچکس به اندازه اون یه نفر برات مهم نبوده و همیشه اون یه نفر بوده که با همه آدما فرق داشته برات؛ هممون با مزخرف ترین اخلاقایی که داریم یبار سعی کردیم واسه همون یه نفر بهترین باشیم.

وکسی که حتی نمیدونه تا کجای کتاب تدریس شده وفردا مدرسه داره.

چی شد که اینقدر از مدرسه متنفر شدم

چی شد که دیگه مثل قبل برای باز شدن مدرسه لحظه شماری نمیکنم

وچی شد که تو مدرسه دوستی ندارم که حداقل بخاطر اون برم

ومنی که دوست دارم زودتر مدرسه تموم شه

شده از درد بخندی که نبارد چشمت؟ من در این خنده ی پر غصه مهارت دارم.

شده دلتنگ شوی چاره نیابی جز اشک؟ من به این چاره‌ی بیچاره دچارم هرشب.