#قصه_گویی داستان کودکانه دانه‌ای که بزرگ شد #مهارت_زندگی #کاشت_گیاه قصه‌گویی به قدمت تاریخ بشر است. قصه‌گویی یکی از مؤثرترین روش‌ها برای انتقال حقیقتی پراهمیت به دیگری است؛ نقطه‌ی اتصال بین دو نفر. در جهانی که اغلب پر از آشفتگی و بی‌نظمی است، قصه‌گویی می‌تواند معنا و مفهوم و خِرد ارائه کند. بنابراین آموزگاران اگر می‌خواهند با دانش‌آموزان‌شان رابطه‌ای مناسب داشته باشند، باید از قصه‌گویی در کلاس درس خود کمک بگیرند. قصه‌ها بسیار بیشتر از آمار و داده‌ها در خاطر انسان می‌مانند. اگر معلمان به قصه‌گویانی زبردست تبدیل شوند، می‌توانند مطمئن باشند هر موضوعی که درس می‌دهند تا سالیان سال در یاد دانش‌آموزان خواهد ماند. قصه‌ها فقط برای روایت‌پردازی‌های خاص کاربرد ندارند و می‌شود از قصه برای روشن کردن و جا انداختن فرایندهای علمی و ریاضی هم استفاده کرد. کافی است تفاوت بین یادگیری یک فرمول و توانایی حل مسئله در دل زندگی واقعی را در نظر بیاورید. قصه قدرت آن را دارد که به دانش و معلومات و حقایق زندگی ببخشد

روزی روزگاری، یه دختر کوچولو، یک فکر به سرش زد!

اون، فکرشو چرخوند!

اونو دستش گرفت و شکلش رو احساس کرد!

اونو گذاشت توی دهنش و طعمش رو چشید!

اونو توی دستش گرفت و توی زمین کاشتش!

زمین گرم و نرم بود و برای دانه، یک تخت درست کرد!

دخترک دانه رو با فکرهایی که از قبل داشت، پوشوند!

با قلبش اونو گرم کرد و باور داشت که اون میتونه…

میتونه یک چیز خیلی بلند باشه!

یک چیز پر قدرت!

یک چیز خیلی قشنگ!