کاش خونه پناهگاهم بود،نه شکنجه گاهم

کاش

اونجا دیگه "خونه" نیست

اره،دیگه واسه من خونه نیست

پنیک چجوریه؟ - عجب سوالی بود آنون)

توضیحش میدم الان از اول

ای وای

پنیک یک حمله عصبی/استرسیه، این حمله بر میگرده به انسان های اولیه،از اونجایی که چیزی نمیدونستن که مثلا این خطر داره یا نه،وقتی که یه حیوونی میدیدن یا چیزی که خطر داره میدیدن،یه قسمت ترس و استرسی مغز فعال میشد تا ضربان قلب بالا بره،تنگی نفس ایجاد شه تا حدی که بدن و مغز باور کنه که تو داری میمیری تا فرار کنن و دور شن از اون موقعیت

و حالا این قسمت تو مغز همه ی ماها هست،ولی همه دچارش میشن؟ نه کسایی که تو موقعیت های پرتنش و مر استرس قرار دارن اون بخش مغز فعال میشه تا بترسن از اون موقعیت و دور شن

یک جور هشدار پنهانه

شروعش با ضربان قلب بالاست،بعد حس میکنی یکی پا گذاشته رو قلب و قفسه سینت،بعد تنگی نفس و تجربه میکنی،سعی میکنی از تو ریه هات و از دهن نفس بکشی چون نفس کم داری،بعد ضربان قلب خیلی بالا میره و باعث میشه نقطه های مختلف بدنت(چشم،دست،سقف دهن،گردن یا هرجای دیگه) نبض بزنه و این ضربان قلب تو گوشت خیلی زیاد میپیچه،کم کم دیگه نمیتونی بشنوی،نمیتونی درست ببینی،یه حالتی همه جیز رو میبینی که حالت بد میشه،چشماتو میبینی سعی میکنی نفس بکشی،بعد بدنت منقبض میشه،ممکنه هرجای بدنت یا کل بدنت قفل کنه(قفل کردن بدن یا هرجای بدن به معنی اینه که حتی یکی ام بخواد و زور بزنه نمیتونه اون قسمت رو تکون بده)از حالتت می‌ترسی،فکت قفل میکنه و دیگه توانایی حرف زدن ام نداری،اگه ام فک قفل نکنه توانایی حرف زدنت و از دست میدی نمیتونی جمله بندی کنه،بدنت شروع به لرزش شدید میکنه و بدن سرد میشه ،ممکنه دست چپت گزگز کنه با کلا حسش و از دست بده از چیز هایی که داری تجربه میکنی میترسی و این باعث میشه مغز و بدن باور کنه تو داری میمیری،تقلا میکنی،از بقیه میخای که کمکت کنن نمیری،درصورتی که خطر جانی نداره

بعد حمله ام ممکنه هوشیاریت رو از دست بدی،یا مثلا بهت میگن فلان کار و کن،دست منو بگیر،حرف بزن،به یه جای دیگه نگاه کن،این رو بگیر کلا متوجه نشی و نتونی اون کارا رو انجام بدی