سلام دنیای غمگینِ من. امروز فوآد را در آینه دیدم ، چشم هایش مانند ابر بهار می‌گریست. از یه جایی به بعد ... نفهمید. چرا احساس میکند و احساس نمیکند، از جایی به بعد یادش نمی آمد چرا جسمش زخمی میشود مثل روحش ... از جایی به بعد حس نمیکرد که چیزی را حس نمیکند و از جایی به بعد همه چیز برایش گنگ و مبهم شد. دنبال چه بود ؟ چه چیزی میخواست؟ دنبال درک شدن بود یا دنبال توجه ؟ دنبال زندکی کردن بود یا خراب کردن زندگی دیگران ؟ وقتی راه میرود چرا باید به او نگاه کند وقتی سرگردان است چرا اتفاقات جدید می افتد؟ سوال هایی که باید جواب میداد ولی خودش هم نمیدانست که چرا حال و حوصله فهمیدن و یا تمایلی به دانستنشان ندارد یا حتی اینکه چرا گاهی کلمات را تکرار میکند. از جایی به بعد مرز میان رفت و آمد را حس نمیکرد ... #دنیای‌غمگین‌من

اهل اویم! مرا میل دگر نیست بگویم...

- هرچند که هرگز نرسیدم به وصالت .. عمری که حرامِ تو شد ای عشق ؛ حلالت .

هرگز کسی این‌گونه فجیح‌ به کشتنِ خود برنخاست؛ که من به زندگی نشسته‌ام.!

- اگه شنیدی کسی دوست نداره ! در قبرستان دنبال اسمم بگرد.

- اتفاقا چَشم‌ها هم گاهی اوقات ؛ دروغ می‌گویند . ‌.