- اما عزیزِ من . . من اگر ترکت کردم ، برای این نبود که دوستت نداشتم ؛ برای این بود که از التماس کردن برای دوست داشته شدن ، خسته شده بودم .

‌او رفت . . بی‌آنکه حتی برگردد تا ویرانه‌ای را که از من ساخته تماشا کند.

گفت از حالت بگو؟! گفتم : دلی ویران، سَری حیران، غمی پنهان، تنی بی‌جان..

افسوس چه را بخوریم؟جوانی؟ ما هرگز جوان نبودیم .