توی اینجور مواقع چون لبریز میشم جای قلبم رو حس نمیکنم و اون قسمت خالی میشه باید یکی رو محکم بغل کنم بدون هیچ چیز اضافه ای. اونوقته که میتونم بگم قلبم ساکت میشه و دوباره حسش میکنم...

بعدش همینطوری پیش میره، پیش میره تا دوباره مایع عشقی که توی قلبم به جوش اومده بود کم کم سرد و جامد میشه و میتونم جای قلبم رو حس کنم...

اما دوباره طول میکشه تا بتونم احساس و عشقم رو داشته باشم دیگه سنگدل میشم، بی حوصله میشم، بداخلاق میشم. هر چی هم سن بره بالاتر، بدتر میشه...

استثنایی هم نداره همه آدما با همین قاعده دست و پنجه نرم میکنن...

وقتایی که اینجوری میشه، میفهمم که چقدر در کنار به شدت منطقی بودنم پر از احساساتم. کم کم ضعیفت میکنه و بعد دیگه نمیتونی پنهانش کنی حتی چیزی هم نمیگی به کسیا ولی چشمات تورو لو میدن طمأنینه و آرامشی که از خودت نشون میدی هم بوی غم میگیره.

چرا نمیشه؟ چرا همه چی انقد سخت میشه وقتی پای تو میاد وسط؟! @geshniz_liimoyi

من آدم خوش اخلاقی نیستم. اما وقتی تورو میبینم اصلا انگار خودم نیستم!

معشوق ما عطر آشنای بوسه و اشک بود راستی گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم؟!

من توی خلوت هم همینقدر مزخرفم وقتی تنهام تلخم، زهرمارم هرکی ام میگه نه چرت گفته...

واسهٔ زندگی من ضرر داری پیش تو من خود خود خودمم جلوی تو بدون محافظم، بدون شمشیر تو! واسه من خطرناکی.

جلوی تو همه اون نقابایی که برای پنهون کردن خودم ساختم گم میشه میشه... میشه منو آزار ندی؟

منی که تو ساختی رو دوسش ندارم ازش میترسم ممکنه هرلحظه جلوی تو کم بیاره هر لحظه جلوی تو زانو بزنه...