يقولُ قطارٌ:جرّبَت حملَ البضائع والمسافرين "الحنين أثقل" قطاری می‌گوید: حملِ مسافران و کالا را آزمودم، «دلتنگی سنگین تر است»

میان خاک سرد خوابیده کفن به تنش چسبیده

‏نمیخواستم در آغوش بگیرمت ‏میخواستم آنقدر در من بمانی که پیر شویم؛ در تنم راه بیفتی. چگونه از درونم گریختی؟ چگونه مرا از تنت تکاندی؟

به عنوان یه نوجوون⁩ایرانی: حالم خوب نیست، عصبانیم، استرس دارم، تو دلم غوغاس، افسردم، خوابم تنظیم نیست، کنکور روانمو ساییده، تفریح درست حسابی ندارم، امید ندارم، درآمد ندارم، امنیت ندارم، آزادی ندارم و دارم بهترین سال های زندگیم با فکر و خیال میگذرونم.

:))))

نمیدونم چرا یاد اون شعره افتادم که میگه "من چمدانت را گرفته بودم موج ها را گرفته بودم هفت و ده دقیقه ی غروب را گرفته بودم تو اما از درون راه افتادی"

یا اون که میگه " انجا که میرفتی کاش گیر میکرد، کلید در قفل، پیراهنت به در، دلت پیش من"

‌ من را رسم کن، حالا تو درد کشیدی!

قسمتی از کتاب “من پیش از تو”. نامه‌ی ویل به کلارک :))))

به مو میرسه، پاره هم میشه. اما باز گره می‌زنی و ادامه میدی. چون زندگی همینه.

نمیخوام مثل همه شعار بدم بگم: اونی که میخواد بره رو بذارید بره! نه اتفاقا! اگه میخوایش با جون و دل نذار بره... کاری کن نه تنها از رفتن پشیمون بشه، بلکه پشیمون باشه از اینکه یه روزی خیالِ به رفتن داشت...! اما اگه بعدِ تلاشِ تو، بازم موندنی نبود، خودت پیش قدم شو برا رفتن... یه رفتنِ واقعی و بی‌برگشت... یه رفتن سرد اما محکم...

آقایِ امام‌رضا.. اگه شماهم مارو نخواستی بگو بریم یه گوشه بمیریم دیگه:)