اگه کسی مهربون و صیمیمی باهات صحبت میکنه عاشقت نیست؛ اگه با وجود اینکه بهش پیام نمیدی بهت پیام میده و حالتو میپرسه تو کفت نیست،اگه زود سین میکنه منتظرت نبوده؛ اینا ویژگی یه آدم باشعوره نه یه آدم آویزون
اگه گلی رو دوست داشته باشی اون رو از بوتهش جدا میکنی ولی وقتی عاشق اون باشی هرگز اون رو از بوته و محل رویشش جدا نمیکنی و ازش مراقبت میکنی.
وقتی عمیقأ یکیو دوست داری برات مهم نیست که اون با چه کسی خوشحاله و فقط میخوای که خوشحالیشو ببینی.حتی اگه دلیل اون لبخند رو لبای معشوقهت خودت نباشی برات مهم نیس و فقط می خوای اون لبخند باقی بمونه چون دلیل تو برای ادامه زندگی همون لبخند هاست.
کسی هست که نقصهاتو ازش مخفی نکنی و با وجود اون نقص ها دوستت داشته باشه؟ زخماتو ببوسه و کنارت بمونه؟ مجبور نباشی پرفکت باشی تا قبولت داشته باشه؟ و نگران چیزی نباشی که باعث بشه با فهمیدنش دیگه دوست نداشته باشه؟ کسی که روح خستهت باعث نشه اونم ازت خسته شه؟ چون اگه دارینش، از دست دادنش شکست بزرگیه.
