اگه گلی رو دوست داشته باشی اون رو از بوتهش جدا میکنی ولی وقتی عاشق اون باشی هرگز اون رو از بوته و محل رویشش جدا نمیکنی و ازش مراقبت میکنی.
وقتی عمیقأ یکیو دوست داری برات مهم نیست که اون با چه کسی خوشحاله و فقط میخوای که خوشحالیشو ببینی.حتی اگه دلیل اون لبخند رو لبای معشوقهت خودت نباشی برات مهم نیس و فقط می خوای اون لبخند باقی بمونه چون دلیل تو برای ادامه زندگی همون لبخند هاست.
کسی هست که نقصهاتو ازش مخفی نکنی و با وجود اون نقص ها دوستت داشته باشه؟ زخماتو ببوسه و کنارت بمونه؟ مجبور نباشی پرفکت باشی تا قبولت داشته باشه؟ و نگران چیزی نباشی که باعث بشه با فهمیدنش دیگه دوست نداشته باشه؟ کسی که روح خستهت باعث نشه اونم ازت خسته شه؟ چون اگه دارینش، از دست دادنش شکست بزرگیه.
