کسی هست که نقصهاتو ازش مخفی نکنی و با وجود اون نقص ها دوستت داشته باشه؟ زخماتو ببوسه و کنارت بمونه؟ مجبور نباشی پرفکت باشی تا قبولت داشته باشه؟ و نگران چیزی نباشی که باعث بشه با فهمیدنش دیگه دوست نداشته باشه؟ کسی که روح خستهت باعث نشه اونم ازت خسته شه؟ چون اگه دارینش، از دست دادنش شکست بزرگیه.
نمیدونم چطوری میتونین این حجم از احمق بودنتونو تو یه کلماتتون جمع کنید و اینجوری خودتونو از چشم ما بندازین، واقعا یکم به فکر خودتون باشین دیگه دنیا اونقدرام کوتاه نیست که آدم خوبای زندگیتونو ول کنین و برین .
