خانه ها در غیاب صاحبانشان بی معنی و فاسد می‌شوند ، همان‌گونه که قلبِ من در غیاب تو .

فکر میکردم دوستای زیادی دارم ولی فقط افراد زیادی رو میشناسم

گاهی‌‌ نه بی رحمی‌‌ و نه محبت‌ فراوان بلکه‌‌ انتظار حاکمیت میکند ‌ مانع‌ می‌شود ، از بین میبرد گاهی‌‌ باید‌ صدا زد ‌، حرف دل را زد ‌ و انتظار را شکست‌ ...

ما همان خفته‌ دلانیم ‌ که دائم‌ از دست میدهند زمان‌ را به ناچاری ‌

غیر از اینکه دین و دانش‌‌ از دستم‌ رفت بگو ببینم از عشق جز زیان‌ چه فایده‌ای به من رسید؟ اگرچه آتش عشق تو خرمن‌ زندگانی مرا نابود کرد ، به غبار‌‌ قدم گرامی تو سوگند میخورم که پیمان محبت‌ را همچنان استوار داشتم. اگرچه مانند ذره ناچیز و کوچک‌ هستم‌ اما ببین‌ که در دولت‌ عشق تو چگونه به مهر پیوستم .. ‌ ~ مرهَمی برایِ‌‌ دل مَجروح ‌ - حافظ‌

ما که قرارِ پروانه شیم بزار دنیا تا می‌خواد پیله کنه

یار بیگانه مشو تا نبری‌ از خویشم غم اغیار مخور‌ تا نکنی‌ نا شادم‌‌

در کوچه‌ های خاطره تنها‌‌ دو چشم ، تنها‌ ی عطر تنها‌‌ تویی‌ برای‌‌ من ‌ صدای‌ خنده‌ ات را می‌شنوم دوستت‌‌ دارم‌ های پر از ذوق دو چشمانت را می‌‌شنوم یک بغض میبینم در نبودنت من هنوز‌ ‌ آسوده از جان میروم ‌ بی تو ، آه که بی تو ‌منم من نیستم ، عشق نیست‌ تو تمامم بودی‌ خاطره ‌ از من گذشتی خاطره ‌ زمان‌ مرده‌ ولی باز هم مرورت میکنم ..

همین که ایشون گفت:)

یه روزی باید سراغ خنده هارو از عکسا گرفت...

اونجایی که هوشنگ ابتهاج میگه : آدم ها تا حد مرگ از خود خسته ات میکنند ترکت نمیکنند اما مجبورت میکنند ، ترکشان کنی آنگاه تو میشوی بنده ی سر تا پا خطاکار !

به بودن ها دیر عادت کنید و به نبودن ها زود آدمها نبودن هارا خیلی خوب بلدند