دوست داشتنت یک انقلاب است..مانند انقلابِ مشروطه ایران انقلاب کبیرِ فرانسه و یا انقلاب اعظمِ چین فرقی نمی‌ کندمی‌ خواهم انقلابی بر پا شود!!و شورشیانِ ذهنم را علیهِ این همه نبودنت به خیابان‌ های چشمانت بکشانم می‌ خواهم با تویک جهانِ عاشقانه بسازم این یک قیام کاملاً عاشقانه است.

تو خونه‌ منی:) پس بدون من هرچقدرم ازت دور بشم، بازم به خودت برمیگردم؛ چون درست وقتی که فکر میکردم به این دنیا و آدماش تعلقی ندارم، تو بودی که به حریم قلبم نزدیک شدی و تکه شکسته های قلبمو بوسیدی، وقتی فکر میکردم آخرین نفر هر آدمم بهم عشق دادی و گفتی دنیای تو منم؛ شک ندارم روح من و تو بهم گره خورده پس بزار زمونه هرچقدر میخواد کشش بده، قلب من تا همیشه برای آدم امنش میمونه.

-

‌دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی . !

آره؛من ذوقِ آشنا‌شدن با آدمای جدید زندگی رو از دست دادم.

باید یاد بگیرم مادامی که از عشق کسی مطمئن نشده‌ام، با او خاطره‌ای نسازم... چرا که تاوان خاطرات جنون است و بس...!

بخند که ماه رقیب می‌خواهد !

فراموش میشه فراموش میشه باز هم تاکید میکنم؛ فراموش میشه کسی که فک میکردی بدون اون میمیری.

حالیمه دور و برم چی میگذره اما هرچیزی لایق توجه من نیس!

احتیاج دارم با یکی که سلیقه‌ی موسیقیش شبیه منه شب بندازیم تو جاده و هیچی نگیم فقط آهنگ گوش کنیم.

گفت: اگر بروم چه؟ گفتم: آن‌گاه تو اولین وطنی هستی که ساکنش را ترک می‌کند.

اتفاقا نباید آدم هارو تو عصبانیت شناخت. ‏این جمله‌ بی پایه و اساس که میگه: آدم ها رو باید تو عصبانیت شناخت از ذهنتون پاک کنین‏، اتفاقا افراد تو عصبانیت خودشون نیستن اونها اونقد تحت تاثیر عوامل منفی هستن که بدون هیچ فکر و برداشت حرفی رو میزنن و رفتاری رو میکنن که بعدا خودشون هم ناراحت هم پشیمون میشن. مگه داریم کسی و که موقع عصبانیت قربون صدقه‌ کسی بره و بگه ممنون چقد قشنگ عصبانیم کردی. این جمله‌های آبکی سرشار از احساسات بچگانس، نه بلوغ و روشن فکری.