کاش هیچ وقت به اونجایی نرسیم ، که در حال فراموش کردن آدمایی بشیم که یه روزی باعث میشدن همه دنیا رو بخاطرشون فراموش کنیم!

گر قیامت قصه باشد ، من کجا بینم تورا؟

مگه میشه ، دیگه مگه میشه باز اون ادم همیشه شد؟

علیرضا اذر میگه: نکند دست کسی دست تو را لمس کند! کاش این دلهره اینقدر دل آزار نبود...! :‌)

-

به خودم که نگاه میکنم میبینم خیلی از بقیه هم سن و سالام عقبم..خیلی بهشون حسودی میکنم، تو رشته مورد علاقه‌شون مهارت دارن، چیزایی که میخوانُ به دست اوردن، تجربه های که میخواستنُ دارن، آدمای مورد علاقشون کنارشونن، دوستی های پایدار دارن و از همه مهم تر سلامت روان دارن و من تو اتاقم تو تاریکی نشستم، اهنگامو گوش میدم و به روابط از دست رفته‌م فک میکنم. مادر و پدرمم ازم توقع دارم ولی من نمیتونم به روشون بیارم که بال و پرمو چیدن چون پدر و مادرمن.

. یهو به خودم میام میبینم پیر شدم و هنوزم بی تو ام ... بی تو بودن هم سخته ها :)

 خوشا کسی که به یار نزدیک است... جامی

ما خود همه شب نخفته‌ایم از غم دوست..

‌دل را شوقی اگرم بود ، تمام شد.

آنکه از من به تو صد گونه سخن میگوید ، بخدا عیب تورا نیز به من میگوید !:)

ولی هاینریش بل خیلی درست و به‌جا گفته: درد دارد وقتی ساعت‌ها می‌نشینی به حرف‌هایی که هيچوقت قرار نیست بگویی فکر میکنی