سوگند به حضورت ، که تو آرام منی .

من میفهممت، درکت میکنم ،منتظرت میمونم تو هم قول بده تمام تلاشت رو می‌کنی و میجنگی تا چیزی که بخوای رو بدست بیاری :)))) چون تو میتونی و لایقشی :))

منو یادت بمونه،حتی اگه دیگه نبودم .

استرس‌هایی كه تحمل می‌کنم؛بيشتر از حد و توان يک نفره.

کاش همه اتفاقای دنیا ؛ باب دل آدم بود!

هر‌چه‌ نوشتم‌ از‌ تو‌ بود،‌هر‌چه‌ خواندی‌ جز‌ مرا.

اونایی که منو میشناسن ، هیچوقت به من شک نمیکنن و اونایی که بم شک دارن هیچ وقت منو نمیشناسن .

دیگه برای خوب بودنمم تلاشی نمیکنم، خیلی وقته دیگه بیخیال خودم شدم اگرم خوب بودم صرفا نقشمو خوب بازی کردم

ما را به حال خود بگذارید و بگذرید.!

حس میکنم از یه سنی به بعد دیگه حوصله گرفتن وایب منفی از آدمای دورتو نداری، دیگه به این فک نمیکنی رفیقمه کلی خاطره داریم، یا حتی بهش احتیاج دارم فلان جا، انگاری ظرفیت ملاحظه کردنت پر شده، بدون توضیح کنار میذاری و عموما میشی آدم بده، ولی اوکیه

ولی بنظر من خیلی از ادمایی که حالشون بده تقصیر خودشونه؛ یکیش خود من، که به حرفای دیگران اهمیت میدادم، کاراشون ناراحتم میکرد، انتظار داشتم همیشه باهام خوب باشن، انتظار داشتم یکی به دادم برسه و حالمو خوب کنه، ولی الان دیگه نه؛ الان برعکس شده، از کسی انتظاری ندارم، کسی با حرفاش نمیتونه ناراحتم کنه، بودن کسی باعث خوشحالیمه و اگه انتخاب کنه که نباشه براش آرزوی خوب میکنم و حقیقتا خودم دلیلِ حال خوبم شدم. شاید سخت بود ولی لازم بود .

‌در بین این همه شلوغی ، یک نفر حال مرا بفهمد بس است.