حس میکنم از یه سنی به بعد دیگه حوصله گرفتن وایب منفی از آدمای دورتو نداری، دیگه به این فک نمیکنی رفیقمه کلی خاطره داریم، یا حتی بهش احتیاج دارم فلان جا، انگاری ظرفیت ملاحظه کردنت پر شده، بدون توضیح کنار میذاری و عموما میشی آدم بده، ولی اوکیه
ولی بنظر من خیلی از ادمایی که حالشون بده تقصیر خودشونه؛ یکیش خود من، که به حرفای دیگران اهمیت میدادم، کاراشون ناراحتم میکرد، انتظار داشتم همیشه باهام خوب باشن، انتظار داشتم یکی به دادم برسه و حالمو خوب کنه، ولی الان دیگه نه؛ الان برعکس شده، از کسی انتظاری ندارم، کسی با حرفاش نمیتونه ناراحتم کنه، بودن کسی باعث خوشحالیمه و اگه انتخاب کنه که نباشه براش آرزوی خوب میکنم و حقیقتا خودم دلیلِ حال خوبم شدم. شاید سخت بود ولی لازم بود .
چقدر دلم یکیو میخواست که حتی وقتی که خودمو بی احساس جلوه میدم و سعی میکنم جلوی اشکامو نگه دارم توی چشمام زُل بزنه و بگه میدونم حالت خوب نیست؟ ولی اگه نمیخوای در موردش حرف بزنی پس لطفا در موردش گریه کن .
