‏حالم بده، عصبانیم، استرس دارم، تو دلم آشوبه، افسردم، خوابم تنظیم نیست، تفریح درست ندارم، درآمدم کافی نیست، امید به آینده ندارم، امنیت ندارم، کلا هیچی ندارم، هیچی. این خلاصه‌ای از زندگیمه در دورانی که قرار بود بهترین دوران زندگیم باشه.

‏ما خودمونم از خودمون خسته می‌شیم ، دیگه از شما انتظاری نداریم

به عنوان موجودی که قراره یه روز بمیره ؛ بیش از حد دارم همه چیو جدی میگیرمو گریه میکنم ،

آسیب روحی که تو یسال اخیر بهم وارد شد ، فقط با از دست دادن حافظم خوب میشه .

ولی ما مسئول تصورات ذهنی بقیه در مورد خودمون نیستیم .

من گوشِ استماع ندارم ، لِمَن تَقُول؟

حسرت خیلی غم‌انگیره اینکه یه چیز خوب تو ذهنت باشه اما هیچوقت واقعی نشه.

گوشه‌کتابش‌نوشته‌بود : - از پاک کردن‌ آدما‌ توی‌ زندگیتون‌ نترسید؛ هیچ‌ اتفاق‌ خاصی‌ نمی‌افته ،

«من» کو؟ مرا خبرنیست اگر مرابینی ، سلام برسان

تیمارستان پراز آدمایی بود که زیادی فهمیدن. .

با هرکه حرفِ‌ دوستی اظهار می‌کنم ‏خوابیده دشمنی است که بیدار می‌کنم عجیب حرف دل بود :)

از همین ادمای اطرافت بترس دشمن که چیزی ازت نمیدونه :)