ما را اندوهی کشت که با هیچکس نگفتیم '

وقتی آگاهانه «می‌پریم» حتی ممکنه تا ارتفاع ۳ متر چیزیمون نشه ولی وقتی بی‌هوا «می‌افتیم» ممکنه از ارتفاع ۳۰ سانتی ضربه مغزی بشیم. زخم خوردن از دوست و دشمن هم همینه قضیه‌اش.

‌ چه کسی میفهمد ‏در دلم رازی هست ‏میسپارم آن را ‏به خیال شب و تنهایی خود! من به آمار زمین مشکوکم اگر این سطح پر از آدم‌هاست پس چرا این همه دل‌ها تنهاست ...؟!

وعقل، یكدل شده با عشق، فقط می ‌ترسم هم به حاشا بكشد هم به تماشا بكشد

زندگی یعنی خستگی. کوچولو. زندگی یه جنگه که هر روز تکرار می‌شه و عوضِ شادی‌هاش که تنها قدِ یه پلک به هم زدن دووم دارن، باید بهای زیادی بدی. |نامه به کودکی که زاده نشد - فالاچی|

ما درد کشیدیم و کسی درد نفهمید چون سفره‌ی دل هیچ کجا باز نکردیم

وقتی کسیو قضاوت کردی منتظر باش تا زمونه بچرخه و خدا تورو دقیقا بذاره تو شرایطی که بهت ثابت کنه همه‌ی آدما تو تاریکی یکین .

ولی من بودن خیلی سخته شما نمیدونید ‌.

- ما ظاهر آبادهایِ‌ باطن ویرانه‌ ایم :)

بیا کنج خلوتی بیابیم و بگرییم تا دلِ پر دردِمان خالی شود .

غرقِ در ادبار خود است ؛آسوده اش بگذارید .

آری، من با او عجین شده بودم؛ آن‌چنان که تو، با خدایت .