. من آه شدم ابر شدم باریدم؛ تو ولی باخبر از حالِ بدم خندیدی...!

لا تُعطي كُلّكَ إلى من يُعطيك بَعضَه. «تمام‌ات را نده به کسی که اندک‌اش را به تو می‌دهد.» محمود درویش

مولانا چه زیبا گفت: بر مُرده دلان پند مَده خویش میازار زیرا که ابوجهل مسلمان شدنی نیست جایی که برادر به برادر نکند رحم بیگانه برای تو برادر شدنی نیست...!

:))))+

خوب باش حتی اگه من نبودم

-

و این قصه به پایان رسید ... غصه مرا چنان فرا گرفته که دیگر همدمم شده و در تنهایی ها با من است هر چه میان من و تو بود تمام شد میگذرد فراموش میشود و ما در خیالمان باهم زندگی میکنیم :)..

این صحبت محمود درویش رو باید با طلا بنویسیم بزنیم درست وسط زندگیمون : « گمان میکردم آنکه دوستم دارد، حتی اگر غرقِ در تاریکی‌ام باشم دوستم خواهد داشت، حتی اگر پر از زخم های روانی باشم، حتی اگر قادر به دوست داشتن خودم نباشم، او با وجود همه‌ی اینها دوستم خواهد داشت؛ اما نه! هیچکس خود را به مخاطره نمی‌اندازد و دستش را داخل چاه نمی‌برد؛ تاریکی تنها برای ماست ..»

-تاحالا عشق رو تجربه کردی؟ +آره، درد قشنگی بود.

شما باید برای پیدا کردن صدای درونی خود تلاش کنید؛ زیرا هر چه بیشتر برای شروع صبر کنید، احتمال کمتری وجود دارد که آن را پیدا کنید.

اونجا که مقامات شمس میگه: گفت: «من خود گریانم. کسی می‌باید که مرا بخنداند.»

انگشت در حلق مغزم کردم و تمام خرافاتی که به نام اعتقاد به خوردم داده بوده اند را بالا آوردم و چیزی در من زنده شد به نام انسانیت !