اونجا که مقامات شمس میگه: گفت: «من خود گریانم. کسی می‌باید که مرا بخنداند.»

انگشت در حلق مغزم کردم و تمام خرافاتی که به نام اعتقاد به خوردم داده بوده اند را بالا آوردم و چیزی در من زنده شد به نام انسانیت !

شب غم تو نیز بگذرد. ولی در این میان،دلی ز دست می رود. ابتهاج-

ما سال‌ها اندوه را ‏بر دوش کشیدیم،‏و صبح طلوع نکرد! -محمود درویش.

من واقعا دارم همه تلاشمو میکنم‌و خستم

چرا وقتی مثل خودتون بر خورد میکنم ناراحت میشید؟! یعنی انقد از خودتون متنفرید ؟

دستانت را به من بده تا به آنجا حرکت کنیم جایی که هیچ‌چیز،در انتظار هیچ‌چیز نیست جایی که همه‌چیز،تنها در انتظار ماست. اشعار پابلو نرودا-

بمان که عشق به حالِ من و تو غبطه خورَد بمان که یارِ تو ام، عشق کن که یارِ منی! :)

«‌ترجیح میدهم به ذوقِ خویش دیوانه باشم تا به میلِ دیگران عاقل...»

الان دقیقاً همونجام که شاهرخ مسکوب میگه: «نمی‌دانم چرا این‌قدر خالی شده‌ام نه حرفی برای گفتن دارم و نه کاری برای کردن»

برای فرار کردن از دست ادما راهی جز خوابیدن ندارم؛

چقدر نزار قبانی قشنگ میگه: «مرا جوری در آغوش بگیر که انگار فردا می‌میرم؛ و فردا چطور؟ جوری در آغوشم بگیر که انگار از مرگ بازگشته‌ام»