منحنی چشمان جنگلی اش قلبم را در آغوش می‌گیرد.

چه اندوه وار بزرگ میشویم که بمیریم .

به تو که میرسم ، مکث میکنم... انگار در زیبایی ات چیزی جا گذاشته ام... مثلا در صدایت آرامش، یا در چشم هایت زندگی...

این روزا دقیقا اونجاییم که صادق هدایت میگه: "الآن نه از زندگی خوشم می‌آید و نه بدم می‌آید، زنده‌ام بدون اراده، بدون میل، یک نیروی فوق العاده‌ای مرا نگهداشته..!"

بگذار بگویندُ بگویندُ بگویند تو لبخند بزن خیره بمان هیچ مگو؛

دلم را شکسته بود ، نمیدانست که آنجا محل زندگی‌اش است .

میخواستند ما را دفن کنند ، نمیدانستند که ما ریشه در این خاک داریم .

به زودی، وقتی همه چیز خوب شد، به این دوره از زندگی خود نگاه می کنید و از اینکه تسلیم نشدید، خیلی خوشحال خواهید شد.

ولی میان این هیاهوی بی معرفتی تو میمونی کنارمن ، شدی همان خیر من !

وسط‌ حرفامون‌ یهو‌ لبخند‌ زد ، و‌ من‌ فراموش‌ کردم‌ چی‌ می‌خواستم‌ بگم.

شاید‌ سالها‌ بعد.. وقتی‌ با هم‌ رو به‌ رو‌‌ شدیم‌ بگوییم این‌ غریبه‌ چقدر‌ شبیه‌ خاطرات‌ من‌‌ است ،،

بنویسید او با تمام منطقش عاشق شد.