بیایین بگین شما هم مثل من دستتون به هیچ کاری نمیره و حالتون شبیه اتاق انتظاره
کلی کار سرم ریخته ولی از بس فکرم مشغوله و ناراحتم ترجیح میدم هیچ کاری نکنم
نمیدونم چطور بگم اما هیچوقت اولویت دوست داشتن کسی نبودم ، شاید دوسم داشتن اما همیشه کسی تو زندگیشون بود که اون از من براشون مهم تر و دوست داشتنی تر بود
از اینکه شب ها بدون این که کسی و داشته باشم تا درباره ی روزی که گذروندم باهاش حرف بزنم میخوابم و صبح بدون نوتیف کسی بیدار میشم، واقعا دلگیر و غمزده ام.
