وقتی دیگه نمیتونی به هیچکس اعتماد کنی و ارتباط برقرار کنی یا حرف بزنی و حتی حوصله کسیو نداری دقیقا اونجا تو نه کسخل شدی نه افسرده ، اونجا عقلت کامل شده و فهمیدی آدما ارزش اینکه وقتتو بزاری واسشون ندارن .
نوجوونیم در خاکسترین حالت ممکن گذشت؛نه اکیپ دوستانه ای، نه سفر مجردی ای، نه رابطه ای، نه پارتی و گند کاری و خوشگذرونی و تجربه کردن و اشتباه کردنی. من همیشه تو اتاقم بودم، همیشه تو اتاقم بودم.
من همیشه حالم خوبه،حتی وقتی از درد به خودم میپیچم حتی وقتی نای ادامه دادن به هیچیُ ندارم،حالم خوبه حتی وقتی شب تا صب گریه میکنم،بازم حالم خوبه وقتی،به نبودنم فکر میکنم حالم خیلی بهتره؛خیلی
به نظرم این قشنگ ترین متن خداحافظی از کسایی که یه روز دوستشون داشتیم بوده:
"شاید همه چیز ایده آل نبود اما من همیشه دلم به بودنت خوش بود.
شاید شرایط طبق میلمون پیش نمی رفت ولی بودنت برام قوت قلب بود،
شاید ما شبیه هم فکر نمی کردیم ولی من به بودنمون کنار هم امید داشتم،
شاید اونقدر که من تورو دوستت داشتم تو منو دوست نداشتی ولی من به اندازهی جفتمون دوستت داشتم و همه جا توی هر شرایط کنارت بودم،
شاید مسیرمون یکی نبود ولی ازت ممنونم که بخشی از داستان من بودی،
اثر انگشتت از رو قلبم پاک نمی شه و همیشه برام دوست داشتنی می مونی."
من همیشه روزایی که حالم خیلی خوبه آخرش عمیقا غمگین میشم و حس میکنم همه اون خوشحالیا پوچ و بیمعنی بودن، میرم تو خودم، ساکت میشم و دیگه نمیخوام با کسی حرف بزنم.
