دروغه که میگن دل به دل راه داره وقتی من اینجا تا استخون دلتنگتم، تو چیزی احساس میکنی اصلا ؟
اکثر آدمهایی که ما را رنج میدهند
رنج کشیدههایی هستند که نتوانستهاند
از زخم های خودشان عبور کنند.
انگار بالش ندارم، انگار پیتزام سس نداره، انگار سیب زمینی سرخ کردم نمک نداره، انگار نور خورشید اتاقمو نمیگیره، انگار نوار کاستم رو دستگاهنمیخونه، انگار بهار نارنجام بو نمیدن، انگار هدفونمروشن میشه ولی صدایی ازش در نمیاد، انگار نقاشیم رنگ نداره، انگار برگه های کتابم چسبیده بهم نمیتونم بازشون کنم و بخونمش، انگار در بطری شیرکاکائو سفت شده و نمیتونم بازش کنم، انگار سرعت زیرنویس با فیلم همخونی نداره. نبودنت دقیقا همچین چیزیه.
اونقدر لولِ شخصیتیتون رو توی روابط اجتماعی و عاطفی اتون بالا برید که وقتی قراره برای همیشه با یک نفر خداحافظی کنید، بگید:
"حتی اگر هیچوقت دیگه همو نبینیم و با هم حرف نزنیم، تو برای من مهم میمونی. و همیشه یه جای تو قلبم داری، چون من زمانی انتخاب کردم که کنارت باشم و خاطرات خوبی باهم داشتیم. پس ممنونم"
این خیلی شیک تر از بلاک کردن و داستان های بچگانه ی بعدشه!