اونقدر لولِ شخصیتیتون رو توی روابط اجتماعی و عاطفی اتون بالا برید که وقتی قراره برای همیشه با یک نفر خداحافظی کنید، بگید: "حتی اگر هیچوقت دیگه همو نبینیم و با هم حرف نزنیم، تو برای من مهم میمونی. و همیشه یه جای تو قلبم داری، چون من زمانی انتخاب کردم که کنارت باشم و خاطرات خوبی باهم داشتیم. پس ممنونم" این خیلی شیک تر از بلاک کردن و داستان های بچگانه ی بعدشه!

‏چی بگی؟ به کی بگی؟ اصلا چرا بگی؟ ‏ول کن دختر. ول کن.

تازگی خیلی عصبی و پرخاشگر شدم، حوصله ندارم، همه چیو فراموش میکنم، به سختی میخوابم و به سختی از خواب بیدار میشم، انگیزه ام صفره ، خیلی روزا چندساعت گریه میکنم بی دلیل،حوصله ی حرف زدن با ادمارو ندارم، حوصله ی اشنایی با ادمای جدید رو ندارم، تراپیستم تغیری تو حالم و توی زندگیم نمیتونه ایجاد کنه، همرو کنار گذاشتم، نه آدم سمی ای مونده نه هیچ دوست و رفیقی، موزیکام تکراری شدن، نمیدونم، تو سرمه ی روز تموم اکانتامو دیلیت بزنم و.. تمام

این روزا روزایین که هیچ کاری نمی‌شه کرد جز اینکه دست نوازش بکشی روی شونه‌ی خودت و بگی از پس اینم برمیای درحالی که می‌دونی داری بهترین خودت رو ارائه می‌دی و این تنها چیزیه که توی این نقطه از زندگی مهمه")

:)

برای دوست داشتن وقت لازم است، اما برای نفرت گاهی فقط یک حادثه یا یک ثانیه کافی است..

به اندازه‌ تک‌تک سلولای بدنم نیاز به یه مسافرت با انسانهای موردعلاقم دارم.

وای حق

میخام با رفیقام برم مشهددددد

منم میقاااممم

اگر برای ابد هوای دیدنِ تو نیوفتد از سرِ من، چه کنم؟

-