‏صبح ها وقتی از خواب بيدار ميشم اولين كاری كه ميكنم دنبال يه جای ديگه ميگردم كه دراز بكشم و خستگی خاب از تنم دربياد.

‏اولین واکنشم نسبت به ناراحت شدن، کم حرف شدنه.

در کوله بارِ قسمتِ ما غم زیاد بود؛

ما دچاریم، به هم! به این غم.

وقتی‌نمیشناختمت‌قشنگ‌ترین ‌آدمی‌بودی‌که‌‌دیده‌بودم

من با دوست داشتنت قلب خودمم شکستم :)

يه وقتایی لازمه بعضی آدم ها رو از دور دوست داشته باشى.

"برای جا دادن این همه اندوه، نیازمند قلب های بزرگ تری بودیم"

به خودم‌ نمیرسم. حوصله خودمو ندارم. ازمعاشرت با هیچکس لذت نمیبرم. تقریبا هیچ تفریحی ندارم. از روح و جسمم خستم. هیچ چیز خوشحالم نمیکنه. کاش تموم شم

رو ندهید به غصه هایتان! رو که دادید کارتان تمام است ... در قلبتان ریشه میکند دردش میزند به لبانتان! و از کار می اندازد خندهایتان را ...

:)

‏وقتی آدمای اشتباه زندگیتو حذف میکنی تازه میفهمی چقدر کافی ای، چقدر با خودت آرامش داری و چقدر از سر همشون زیاد بودی. تازه میفهمی هیچ وقت هیچ چیزی به هیچ کس بدهکار نبودی و نیستی :)