از هر زاویه که نگاه می‌کنم می‌بینم من برای شروع دوباره‌ی هر چیزی خیلی خسته‌ام.

آدما اینجورین که هرچقدم خوب باشی فقط اون قسمتیو یادشون میمونه که خوب نبودی .

گاهی اوقات سینه‌ات برای آن حجم از احساسات تنگ می‌شود. و تو فقط می‌توانی دردش را سوزشش را روی روحت حس کنی.

‏روزی عمیقاً دلتنگ کسی میشی که تا وقتی بود بودنش رو ندیدی

تو کنار بقیه حالت خوبه ولی من حتی کنار بقیه هم به تو فکر میکنم.

کی‌برای‌اینکه‌تو‌ناراحت نشی‌توی‌به‌کار‌بردن‌کلمه‌هاش دقت‌میکنه؟

هیچکی:/

"صبحِ" من خیر شود از پسِ یک خندہ یِ  تو ای خوش آهنگترین صوتِ هَزاران تو بخند...

🚶‍♂

به قول شاملو: خواستنش تمنایِ هر رگ :)

من میبینم که تو میخندی، اما غمگینی!

مگه میشه آدم دلتنگ تک تک سلولای یکی بشه؟ دلتنگ تک تک حالت‌های صورتش؟ دلتنگ تموم چین‌های دور چشاش وقتی می‌خنده؟ چطوریه که آدم وقتی دلتنگه، این چیزای کوچیک انقدر بزرگ میشن؟!