وقتی اونی که دوسش دارمو ناراحت میکنم : ‹ @ifentanyl ›

اتاقم نا‌مرتبه، لباسام پخش زمینن، رو آینه اتاقم گرد و غباره، تعداد عکسای بی مصرف زیاد گوشیم زیاد شدن، ذهنم شلوغه، خلاصه بخوام بگم زندگیم پر از شلختگی و بی نظمی شده، مثل خودم، نمی‌دونم دارم چی‌کار می‌کنم و گیجم، به زور ادامه می‌دم نمی دونم چی داره می‌شه و چی می‌خواد بشه. انگار اینجا یه هزار توی بی سر و تهه که توش گیر افتادم و امیدم برای حل شدم مسئله ها الکیه.

هیچکس بیش‌تر از خودت حسرت به دلت نمیذاره آدمی‌زادِ طفلی .

گوش کردم به حرفت، که زیاد فکر نکنم و خودم را خسته نکنم. کلید خانه‌ام را دست غم ندهم. نایستم. عبور کنم. اما حواست هست که این روزها خوب بودن چقدر سخت است؟

تک و تنها افتادم بین غم‌ها و یه مشت از این می‌خورم و یه لگد از اون.

اگر برات نمیجنگه ، برات مناسب نیست

اگه حالت بد بود بیا محکم بغلم کن

‏حتی فکر کردن به اینکه‌ قراره یه ماه دیگه هودی بپوشیم خوشحالم میکنه.

هیچ آدمی و یا هیچ خاطره‌ای هرگز به طور کامل فراموش نمیشه، از یه جایی به بعد فقط اهمیتش رو از دست میده؛

انسان وقتی کسی را دوست دارد، از هر زمان دیگری آسیب پذیرتر است.

‏‏افسردگی همیشه غم عمیق نیست، یه‌وقتایی اینجوریه که بی‌ تفاوت میشی و حوصله‌ی هیچ تغییر و اتفاق جدیدی رو نداری؛ و این روند روز ها تکرار میشه.

و شاید تقدیر چنین بود که لحظه ای از عمرت را با من همدل باشی