-با آن همه بحران چگونه زنده ماندید؟!

+رویا میبافتیم.

گذشتیم از او کاش غمش ما را به حالِ خود رها کند.. غلط کردیم.. کاش باز نامِمان صدا کند!

بَهری از غم یاد بگیر... مثلِ او ، هر شب در آغوشم بگیر.. البته یادم برفت ! گر بیایی ، من شوم ، در شادی اسیر!

هر وَصف که آید به زبانم، بِه از آنی ! من چنان دوست تو را ، که خود ندانی!

روزی می آید ، که دلم هیچ تمنا نکند! مالِ خود او بشود، بهرِ کسی هیچ نتپد! کاش زودم برسد، جان به لبانم که رسد چون دگر نیست توانِ ، زندگی با دلِ تنگ

“وقتی آدم یک نفر را دوست داشته باشد، بیش‌تر تنهاست. چون نمی‌تواند به هیچ‌کس جز به همان آدم بگوید که چه احساسی دارد؛ و اگر آن آدم کسی باشد که تو را به سکوت تشویق می‌کند، تنهایی تو کامل می‌شود...

عشق داغی‌ست که تا مرگ نیاید، نرود هرکه بر چهره از این داغ نشانی دارد...

لب هست ، ولی میل به لبخند نداریم عشق است و اما ، که معشوق نداریم عقل خواهِ فراموشی ، اما که نزاریم انگار که با حسرتِ یار ، باید که بمیریم..

آخرش هم پیش اونی بر خواهید گشت ك دوستتون داره ، نه اونی ك دوستش دارید‌ ..

‌‏انسان مُرد و با بُهت پرسید : همین ‌?!