اما برای شادمانی سیاره ما چندان آماده نیست!

آدما میان ک برن .

ارتباط با آدما مثل ساز زدنه، باید فاصله رو کوک کرد. باید دستت بیاد که چقدر میشه دور و نزدیک شد! لزوما اینطوری نیست که هر چی نزدیک تر، بهتر.

رو‌به‌روی آینه می‌ایستم و آینه سعی می‌کند سعی می‌کند، سعی می‌کند از این همه خرابه چهره بسازد #گروس_عبدالملکیان

نمی‌دانم که آیا تو واقعا زیبا بودی یا من خیلی دوستت داشتم.. به هرحال چیزهایی که از تو به خاطر می‌آورم حتی تلخ‌ترین‌هایشان، جز زیبایی نیستند.

زن اگر دوستت داشته باشد می‌تواند در پاسخ به دعوت تو برای نوشیدن یک قهوه از پاریس به دمشق بیاید و اگر قلبش را بر تو ببندد، خسته‌تر از آن است که یک حبه قند با تو بخورد! #نزار_قبانی

و بی تو انگار به قول تو، خودم هم خودم نیستم مثل این که قلبم را گذاشته‌ام تمام وجودم را گذاشته‌ام وجود اصلی و حسابی ام را آنجا که تویی گذاشته‌ام و بگذار این شعر را بنویسم : دوست مارا و همه نعمت فردوس شمارا - سیمین دانشور در نامه به جلال آل احمد

«همه ی ما  اندک‌اندک تنها می‌شویم. یکی خود را در زلالی آب غرق می‌کند. آن یکی دلواپس عشق می‌شود  و سکوت می‌کند چون تسلیم شده است. آرام‌آرام تنهایی اسم می‌شود.» #احمدرضا_احمدی

«به جای "همیشه اینجا خواهم ماند" بس بود که بنویسی "اینجا خواهم ماند" و خودت را با همیشه اسیر نکنی. همیشه هرگز وجود ندارد. به زودی می‌بینی که همیشه آنجا نمانده‌ای آن وقت شاید از خودت بدت بیاید.» شب یک شب دو / بهمن فرسی

«به حرف هایم نخند. شاید کمی مضحک باشد که من در این سن چنین عقایدی داشته باشم. اما پرویز زندگی خیلی پوچ است به قول هدایت "همه ی آدم ها شبیه هم هستند با غرایز و احتیاجات محصور در یک کادر کثیف" من نمی‌توانم زشتی ها را تحمل کنم. روحم مثل یک پرنده ی محبوس بی تابی می‌کند‌. من دنیاهای زیبا و روشن را دوست داشتم و حالا با چشم های باز کثافت و تیرگی محیط زندگی ام و اجتماعاتم را تشخیص می‌دهم. به کجا می‌توانم پناه بیاورم‌. خودم قدرت تحمل خودم را ندارم و حرف های من خیلی چرند و مزخرف است.»