جارو برقی دلش گرفته بود چون همه چیز و ریخته بود تو خودش

یه غمی هست که نمی‌دونم هردفعه از کجا پیداش می‌شه و زندگیم رو، نفس کشیدنم رو، ضربان قلبم رو مختل می‌کنه

ولی واقعا آدما چقدر ساده بیخیال همدیگه میشن.

عیبی نداره که زانوهام زخمیه و هر لحظه که قراره بخورم زمین،عیب نداره خیلی خستم و عمیقا دلم میخواد بمیرم،از خودم متنفرم و هیچ حس خوبی ندارم. من کنارت میمونم و برای همه قدم‌های محکمی که بر میداری تشویقت میکنم،من هر چقدر که از خودم متنفر باشم ولی برای تو تموم تلاشمو میکنم که عاشق خودت باشی،که بدونی چقدر موفقیتت منو خوشحال میکنه ،چقدر رهاییت منو آروم میکنه. نگران منم نباش،من دارم قدمامو بر میدارم خستم خیلی خستم اما هنوز دست از تلاش بر نداشتم.

غمی به قلب دارم که مُردن هم تمامش نمیکند.

این روزها اصلا وقت نمی‌کنم بفهمم حالم خوبه یا بد. فقط می‌دونم با وجود بی‌قراری درونم، نذاشتم آرامشی که توی چهره‌م دارم جلوی مامان از بین بره!

진실은 싸움에서 듣는 말이다 حقیقت همان حرف‌هایی است که در دعوا میشنوی

نه مورد علاقه مامان بابامم نه اونا گذاشتن ادم مورد علاقه خودم بشم...

ما هیچگاه از رنج واقعی خلاص نخواهیم شد زیرا آگاهی خواستگاه رنج است

ماندن را یاد بگیرید و کنار همان که قول ماندن دادید، مردانه بمانید.

انگار که خوابیم کابوس میبینیم !