آخر شبی یادی کنیم از کسانی که دیگه تو زندگی ما نیستن، غسان کنفانی میگه:
أحیآناً نفقد أشخاص للأبد هم لیسوا أموات لکن ماتت الصفات التي أحببناها فیهم...
گاهی بعضیها را برای همیشه از دست میدهیم
آنها نمردهاند ولی خصلتهایی که در آنها دوست داشتهایم مرده است.
میگفت تو باید بارها بشکنی، شیشه ها و تیکه های شکسته ات گرما ببینن تا بتونن به شکل زیباتر و محکم تری کنار هم بایستن. میگفت ما هی شکسته میشیم و این رسم زندگیه، برنده اونیه که بتونه دوباره خودش رو بسازه دوباره ادامه بده. میگفت خیلی وقتها فرصت خطا و آزمایش نیست و صرفا باید رفت تو دل کار و انجامش داد میگفت فرصتمون کمه اما روزهای زیادی هستن که میتونیم ازشون لذت ببریم، آدمهای زیادن هستن که کنارشون حال دلت خوبه میگفت هر بار که شکستی دوباره تیکه هات رو بچسبون کنار هم، میگفت هر بار قویتر و نشکن تر میشی میگفت، نترس برو جلو!
.
وقتی اخوان ثالث میگفته:
"او رفت و صبر رفت و تحمّل تمام شد، از هَم گسست سلسلهی اختیارِ ما"
کاش بودم و میگفتم؛ درسته بعد از رفتنِ کسی که دوستش داریم، حال و روزمون خراب میشه، و به هم میریزیم، ولی بهتره هرچه زودتر به این درک و نتیجه برسیم، اون آدمی که توی رابطه پاش میلنگه، نمیتونه همراه خوبی توی زندگیمون باشه. و چه بهتر، کسی که رفتنیه زودتر بره.
