او تند خو نبود؛ آن‌ها از سمت شكسته‌اش به او نزدیک می‌شدند.

آدمیزاد مجبور به تجربه چیزهاییه که خودش انتخاب نمی‌کنه، و مجبور به گرفتن تصمیماتی که نمی‌خواد. آدمیزاد محکوم به تحمله.

لبخند که میزد صدای رنج کشیدنش به گوشم میخورد

اون دیالوگه بود که میگفت : « من هر روز همینقدر خسته ام فقط امروز حوصله ی گول زدنِ خودم و بقیه رو ندارم » عمیقا میفهمم چی داره میگه.

-

نظن أننا نسيناها، تعود بعد زمن على هيئة بكاء بلا سبب أو ضيق أو حزن أو وحشة بلا توقيت فکر می‌کنیم فراموشش کرده‌ایم، اما پس از مدتی، به‌شکل گریه‌ی بی‌دلیل یا دلتنگی و اندوه و ترس گاه‌و‌بیگاه برمی‌گردد.

من اونقدری که برایِ آدم‌ها جنگیدم، برایِ خودم نجنگیدم. »

دلم می‌خواست یه روزی صاحب کافه ای دنج و زیبا می‌شدم.

که ما به گناه خوردن یک سیب چقدر تنها ماندیم .

می‌گفت: "هیچ‌کس به داستان ما اهمیت نمی‌دهد، مگر این‌که برنده شویم."

افسردگی مثل این میمونه که میدونی داره دیرت میشه،ولی نمیتونی از جات بلند شی.

نکند ما خواب کسی باشیم که سالها پیش پای درخت بلوط به خواب رفته است..؟