اگر کسی به مسخره ترین چیز ها میخنده نشون دهنده اینه که از درون احساس تنهایی میکنه..
یادمه یه روزی ، یکی بهم میگف ؛
بهترین دارو برای یه انسان دیگه یه انسان دیگس
اما الان به این پی بردم ؛
داروی ادما نباشین ، ادما وقتی خوب میشن دیگه دارو مصرف نمیکنن
اولین باری که حس کردم داری ازم دور میشی، قلبم یخ زد. اولین باری که دیدم بیتوجهی بهم، حس کردم چیزی ازم باقی نموند. اولین باری که تلاش کردم بمونی و نشد بغض کردم. وقتی خواستم برم زیاد با خودم کلنجار رفتم، گفتم نه درست میشه و تو درست نشدی. گفتم دوسم داره، دوسم نداشتی. وقتی تصمیم گرفتم برم که زیادی منو از خودم دور کرده بودی . فقط کافی بود یکم بهم توجه کنی و پشتم باشی.
یکسال پیش،
همه چی متفاوت بود.و من حالاکه به عقب نگاه میکنم،
میفهم که یکسال میتونه خیلی کارا با یه ادم بکنه
جایی در زندگیام میایستم و میگویم:
این تماماً من بود ؛ که دوام آورد ؛ که ادامه داد
و رسید ..
فریاد زد :
من باید قوی باشم او دیگر برنمیگردد
جملهاش که تمام شد بغضش فروپاشید
اشکهایش مثل دانههای باران روی
شهر گونهاش میبارید و احساساتش را غرق میکرد
'هر آنچه را که ذهن انسان بتواند درک کند
میتواند بدست بیاورد.'
دبلیو کلمنت استون
چقدر اشتباه کردم و چقدر همچنان اون اشتباهها رو ادامه میدم و چقدر اشتباه میکنم
گفتی زندگیم چطور بود؟ شبيه به چهار راه وليعصر، حدوداى ساعت هفت و نيم، هشت. شلوغ. پُر از آدم، آدمايى كه دارن از سركار و سر كلاس و سر قرار برميگردن. سرگرمم میکردن تا اینکه این حقیقت که همه ازم رد ميشن تا برسن خونشون خورد تو صورتم، هیچکس موندنی نبود و حالا بعد اين همه شلوغى و ولوله وقتى همه رسيدن خونه، شدم يه چهار راه وليعصر خلوتِ غمگينِ تنهای غریب. خیلی تنها. بیشتر از اون چیزی که فکرشو بکنی.
اینکه شما یک ماه قبل به این فکر میکردین که چقدر دارم با این آدم حال میکنم و چقدر میتونیم باهم روز خوب داشته باشیم و درست یک ماه بعد حتی رغبت نمیکنید بهشپیام بدید اصلا چیز عجیب و غریبی نیست. آدمها در یک ماه که هیچ، در عرض چند ساعتم میتونن ثابت کنن که چقدر اشتباه میکردیم.