من آدمای زیادی رو از دست دادم . موقع رفتنِ همشون سردم شد . دست و پام یخ کرد و حالت تهوع گرفتم و دلم لرزید . حس میکردم داخلِ مغزم یه جنگی رخ داده و هیچکس قرار نیست ازش سالم بیرون بیاد . موقع رفتن تک تک آدمای زندگیم آهنگ غمگین گذاشتم و رفتم زیر پنجره اتاقم و پتو رو دورم پیچیدم تا شاید گرم شم و دلم کمتر بلرزه . همیشه هم وقتی مامانم از سرکار میومد میگفتم " مامان تموم تنم درد میکنه ، دارم میمیرم " هربار مطمئن بودم که دارم میمیرم ؛ نمردم . ولی هر آدم یه تیکه از قلبمو با خودش برد . الان فقط یه مقدار کمی از قلبم باقی مونده . آخرین نفری که بره این مقدار کمم میبره با خودش و من برای آخرین بار میرم زیر پتو و میگم : مامان من مُردم!

‏وقتی اون آدمی که همه رو تو جمع می‌خندونه برمی‌گرده خونه: - @TwitterEy

آه از آن رفتگان بی بازگشت

کاش می آمدی. این روزها احتیاج دارم قلب انسان دیگری کنارم بتپد.

شما ام تنها سپر دفاعیتون دربرابر مشکلات روحی روانی جسمانی همههه چی، مسخره‌بازیه یا فقط من اینجوریم؟

-

او یک هیولا با چهره ای زیبا بود.

« هُوَ رَبُّ المُستَحیل و أنت تبکی عَلَی المُمکن؟ » +او خداوندِ ناممکن هاست در حالی که تو بر ممکن گریه می کنی؟

فقط منو فراموش نکن من هنوزم از فراموش شدن می‌ترسم.

‌ ‌از عزیزی شنیدم که میگفت: زندگی خودش انقدر سخته که رابطه عاشقانه یا دوستانه نباید سخت ترش کنه. اونا باید باشن تا از زندگیت لذت ببری و شاید کمی آروم بشی.

خراب کردن دنیای کوچیک آدم‌ها کار جالبی نیست.

تلفیقِ غم و شادی و دلتنگی و صبرم.