پس زده شدن خیلی حس تلخیه. آدم هیچوقت فراموش نمیکنه، شاید بعد از اون آدمای زیادی بیان تو زندگیت، شاید خودش بعدن پشیمون بشه و سراغت بیاد اما هیچوقت نمیتونی فراموش کنی که یه زمانی یه نفرو خواستی و اون تو رو پس زد.
زمان دقیقش یادم نیست اما چند وقتی میشه که حال خوب من به روز نمیکشه.میگم زمانش یادم نیست چون یه درده بزرگ و یه غم گنده باعث این نشده.من بارها سر دردای کوچیک،غمای کوچیک،اشک ریختمو گریه کردم و همون غما انقدر روی هم تلنبار شدن که الان نمیزارن خوشحالی من،حال خوب من موندگاری داشته باشه برای همین وقتایی که حالم خوبه میشه سنجاق ذهنم تا اگه بعد اینا دیگه حالمم خوب نشد اما خاطره داشته باشم از وقتی که حالم خوب بوده هرچند کوتاه هرچند کوچیک هرچند زود گذر.
مامان بزرگم میگفت توجه ادما رو از کاراشون بفهم نه از حرفاشون، نگاه کن ببین اولویت چندم آدمایی تا یهو بخودت نیایی ببینی تمام خودتو گذاشتی وسط درحالیکه هیچوقت مهمترین نبودی میگفت بخودت احترام بذار تا بهت احترام بذارن! میگفت مثل ما نباش اینقدر بودیم که بودنمون به چشم نمیاد دیگه!!
