باشه ولی ‏آدمای زندگیتو اون روزی میشناسی که خودشون هزار و یک کار و مشکل دارن ولی میان کمکت و تنهات نمیذارن.

‏گاهی وقتا اگر آدما بهتون میگن که براتون چیکارا کردن نشونه ی منت گذاشتن نیست بلکه میخوان بهتون ثابت کنم چه آدم بی معرفت و قدرنشناسی هستید.

دردا که درین بادیه بسیار دویدیم در خود برسیدیم و به جایی نرسیدیم.

اینکه یه نفرو دوست نداشته باشی کاملا عادیه، اما اینکه یک نفر رو"دیگه" دوست نداشته باشی، یه انقلاب درونیه

فراموش هم میکنی؛اما یه روزی صبح،لابه لای روزمرگی،وقتی داری ظرفای صبحونه رو میشوری غم از لابه لای لیوانا و استکانهای کفی میلغزه روی دستت و تا درونی ترین لایه مغزت عبور میکنه!

من نمی‌خواستم؛ نمی‌توانستم شاهدِ این باشم که برایِ کسی عادی و معمولی و درجه دوم هستم. منظورم این است که می‌خواستم برایِ کسی فوق‌العاده و کم‌یاب باشم. چه می‌دانم، دستِ کم قند نبات، قُرصِ ماه یا شیرینیِ زندگی کسی باشم. نمی‌دانم می‌خواستم ستاره‌یِ دنباله‌دار، چراغِ سر درِ خانه یا تاجِ سر کسی باشم. می‌خواستم موسیقی مورد علاقه‌ی کسی باشم. می‌خواستم عشق باشم و علائم حیات! می‌خواستم امید و شور را در زندگی کسی به راه بیاندازم؛ عقلی را از کار بیاندازم! می‌خواستم علت بروز زندگی در کسی باشم. دست کم می‌خواستم کسی مرا روی قلب خود بپاشد تا جوانه بزنم و رشد کنم. می‌خواستم چشمی به چشم   من ببازد. کسی به سرود اندوه من بتازد. کسی به یاد من نخوابد. دست کم با یاد من از خواب برخیزد. برای من شعر بگوید. کمتر از آن با هر چیز کوچکی یاد من بیفتد؛ مگر چند سال زنده‌ایم؟

فکر نکردن بهت رو یاد گرفتم. [نشدنی ها،جلد اول،مقدمه]

شب شد ، و ما هنوز روز خوش ندیدیم.

درست میشه؟

دلم تنگ است و حالم رافقط پاییز می فهمد منم آن شاخه یِ خشکی که ازدوری پریشان است

حرف های قشنگی که زود فراموش میشن برای موقعیه که شما از چشم طرف افتادین با رفتاراتون جایگاه قشنگی که پیش طرفتون داشتین از بین بردین و لیاقتتون رو نشون دادین وگرنه وقتی مهم باشین حرفای قشنگ هیچ وقت فراموش نمیشن:)))

‏«‌جَرح کلِمة من تحبه، لَن یشفی أبدا!» زخم حرف کسی که دوستش داری، هرگز خوب نمی‌شود!