یه سری چیزا نوشتنی و گفتنی نیست، حس کردنیه. مثلاََ من چطور بنویسم که چقدر دوست دارم؟ یا چی بگم تا بفهمی چقدر دوست‌دارم؟ باید قلباََ حسش کنی، باید با همه‌یِ وجودت این حس‌رو داشته باشی تا بفهمی‌ من چی میگم.

تلخه ولی انگار مامانم راست میگفت: همه بدبختیا از همین گوشی شروع شد

‌ روزگار عجیبی شده است، حتی وقتی می‌خندیم منظورمان چیز دیگریست، وقتی همه چیز خوب است می‌ترسیم، ما به لنگیدن یک جای کار عادت کرده‌ایم .

‌ آدم متوجه نیست، متوجه نیست تا وقتی که میشینه برای یکی تعریف میکنه، اونجاس که میفهمه چه فاجعه تلخی رو پشت سر گذاشته.

‌ غمگین که باشم فرو می‌ریزم مثل اشک نه ، مثل دیوار شهر که هر کس چیزی بر آن به یادگار نوشته است.

‌ این شعر وحشی بافقی یکی از قشنگ ترین چیزاییه که خوندم: « ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم امید ز هر کس که بریدیم، بریدیم دل نیست کبوتر که چو برخاست نِشیند از گوشهٔ بامی که پریدیم، پریدیم... »

اینقدر از خودت توقع نداشته‌باش و اینقدر از خودت شاکی نباش! بپذیر که یک‌روزهایی هم قرار است هیچ کار مفیدی نکنی و ذهنت برای هرگونه کنش و واکنش سازنده‌ای قفل باشد! بپذیر که گاهی اوقات، هرکاری می‌کنی، گند می‌زنی و آنقدر این روند ادامه پیدا می‌کند تا در نهایت ترجیح می‌دهی بی‌خیالِ هر کاری کردن شوی و هیچ کاری نکردن را انتخاب کنی. با خودمم: اینقدر کمال‌گرا نباش و خودت را با هیچ‌کس قیاس نکن و روان خودت را به‌هم نریز! اگر قرار به قیاس باشد، منصفانه که نگاه کنی؛ تو در شرایط فعلی از خیلی‌‌ها جلوتر و از خیلی‌ها عقب‌تری و این به تنهایی، برای نقض فرضیه‌ی مقایسه کافی‌ست! آرام پیش برو و حواست به گام‌های خودت باشد و قبول کن که قرار نیست هر روز از خواب بلند شوی و قله‌ی جدیدی را فتح کنی!!! با خودمم: بپذیر که گاهی لازم نیست هیچ کار خاصی بکنی و هیچ قدم مفیدی برداری و هیچ وزنه‌ی سنگینی را بلند کنی! همین که بتوانی وسط بلبشوی روزگار، آرامش خودت را حفظ کنی و از کوره در نروی و دوام بیاوری، خیلی هنر کرده‌ای و باید به خودت افتخار کنی!

 روانشناسی می‌گه: - وقتی توسط شخصی که براتون ارزش داره ناراحت می‌شید واکنش مغز به این اتفاق درست شبیه درد جسمانیه - گاهی اوقات وقتی یه نفر جوری رفتار می‌کنه که انگار براش بی‌اهمیت هستید در واقع بیشتر از همیشه به اهمیت شما احتیاج داره. - آخرین کسی که قبل خواب توی ذهنت میاد همون دلیل خوشحالی و ناراحتیته. - گاهی قلبت برای پذیرش چیزی که ذهنت از قبل می‌دونسته به زمان بیشتری نیاز داره، صبور باش و اون فرصت رو بهش بده.

مرا به یاد خواهی آورد، آنگاه که از یاد رفته‌ای

هیچی ازت نمی‌خوام، فقط بیا باهم ادامه بدیم، باهم تلاش کنیم، باهم درستش کنیم، باهم جلو بریم، باهم پیشرفت کنیم، باهم برسیم و باهم بمونیم. همین.