با خودم خلوت کرده بودم. تنها ماندن با خودِمزخرفم بهتر از بودن با یک نفر دیگر بود. هر کسی که باشد. همهشان آن بیرون دارند حقههای حقیر سر همدیگر سوار میکنند و کلهمعلق میزنند.
این روزا بیشترین جایی که هستم تو خودمه.
بیشتر حرفام با خودمه و کلنجار و دعواهامم با خودمه.
زیاد حوصله ندارم ، از بحث فراریم و با یک باشه حق رو به بقیه میدم که فقط بیخیالم بشن.
ذهنم درگیره و انگار یه صف بزرگ از موضوعات مختلف منتظرن که نوبتشون برسه و بهشون فکر کنم.
آره وجودم بهم ریختست و باید خودمو مرتب کنم اما نمیدونم دقیقا از کجاش ، فقط میدونم نباید تو این وضعیت بمونم...
احتمالا برایش دوران سختی بود؛ دورانی که تقلا میکرد زندگی کند، پیشرفت کند، خوشحال باشد، اشک بریزد اما خاموش نشود، نفس بکشد بدون درد، نترسد، بجنگد، نرود و بماند، بسازد، انسان باشد. زنده بماند، زنده بماند، زنده بماند.
از صبح دارم درس میخونم، حتی نمیفهمم چیو نمیفهمم، حتی نمیفهمم چیو باید بفهمم، حتی نمیفهمم که دارم نمیفهمم؛ این تهدید آخرمه، من شوهر میخوام، سن من از درس خوندن و این مسخره بازیا گذشته.
ـ ENFP :
اگه آدمی هستی که همش ذوق دیگران رو کور میکنی و از گفتن جملاتی مثل "با واقعیت روبرو شو" یا "این امکان پذیر نیست" دست بر نمیذاری
اصلا سمت من نیا
#enfp
_ @SherHm _
چقدر ممکن است دوباره کسی را پیدا کنی
که جزئیاتِ تو برایش مهمترین چیز باشد؟
کسی را بیابی که گریه هایِ تو غمگینترین
اخبار روزش باشد؟ و کسیرا پیدا کنی که
تمامِ حرف هایش را به سمت تو بکشاند تا
از تو بگوید؟ چقدر ممکن است کسی مثلِ
من، تو را چُنان دوست بدارد که پیامبری،
خدایش را؟
