دیشب داشتم با ماه حرف میزدم؛ اون از خورشید میگفت من از تو؛

'هر آنچه را که ذهن انسان بتواند درک کند می‌تواند بدست بیاورد.'

خبر از آمدنت من که ندارم،تو ولی جانِ من تا نفسی مانده خودت را برسان .

ولی دیگ نمیشه عاشق کسی شد ، هرکی تو ذهن خودش با یکی زندگی میکنه .

قدیم‌ترها همیشه علاجی برای هر دردی بود. ‌مثل روغن چرخ خیاطی برای ناله‌های لولای در؛ مثل دوا گلی برای زخم‌های کودکانه‌ی سرِ زانو؛ مثل آغوش مادربزرگ برای باریدنِ تمام بغض‌های جهان؛ چقدر دست‌هایمان خالی شده.

پاشو زن، داره میشه سه سال:)))

تقویم ورق خورد تا رسید به امروز، روزی که هیچ‌کس حتی خودم را خوشحال نمیسازد

اگه کلن خوب نشد چی

مگه خانواده ایرانی میزاره خوبم باشیم؟

غلط کنم دیگه جلو جلو ذوق داشته باشم برا یه چیزی

نبینید میخندم من بیشتر از اون چیزی که فکرش رو میکنید غمگینم 🙂