خبر از آمدنت من که ندارم،تو ولی جانِ من تا نفسی مانده خودت را برسان .

ولی دیگ نمیشه عاشق کسی شد ، هرکی تو ذهن خودش با یکی زندگی میکنه .

قدیم‌ترها همیشه علاجی برای هر دردی بود. ‌مثل روغن چرخ خیاطی برای ناله‌های لولای در؛ مثل دوا گلی برای زخم‌های کودکانه‌ی سرِ زانو؛ مثل آغوش مادربزرگ برای باریدنِ تمام بغض‌های جهان؛ چقدر دست‌هایمان خالی شده.

پاشو زن، داره میشه سه سال:)))

تقویم ورق خورد تا رسید به امروز، روزی که هیچ‌کس حتی خودم را خوشحال نمیسازد

اگه کلن خوب نشد چی

مگه خانواده ایرانی میزاره خوبم باشیم؟

غلط کنم دیگه جلو جلو ذوق داشته باشم برا یه چیزی

نبینید میخندم من بیشتر از اون چیزی که فکرش رو میکنید غمگینم 🙂

بابا لنگ دراز عزیز، من دوستت دارم. حتی اگر باز هم جواب نامه های مرا ندهی.. حتی اگر از تمام تو، فقطو فقط سایه ات را داشته باشم؛

روز خوش در خواب باید دید و بس.