تقویم ورق خورد تا رسید به امروز، روزی که هیچ‌کس حتی خودم را خوشحال نمیسازد

اگه کلن خوب نشد چی

مگه خانواده ایرانی میزاره خوبم باشیم؟

غلط کنم دیگه جلو جلو ذوق داشته باشم برا یه چیزی

نبینید میخندم من بیشتر از اون چیزی که فکرش رو میکنید غمگینم 🙂

بابا لنگ دراز عزیز، من دوستت دارم. حتی اگر باز هم جواب نامه های مرا ندهی.. حتی اگر از تمام تو، فقطو فقط سایه ات را داشته باشم؛

روز خوش در خواب باید دید و بس.

نوشته بود: دلم می‌خواد باهات حرف بزنم ولی دیگه بهونه‌هام تموم شده؛ می‌شه خودت پیام بدی؟

دکتر گفت: «هرکی آزرده‌خاطر بود و بهت گفت عوض شدی، بگو آره. عوض شدم. تغییر، لازمه‌ی پیشرفته.»

بابا لنگ دراز: ‹قبلاً می‌توانستم دختری بی‌‌فکر و بی‌‌خیال و آسوده باشم. چون چیز ارزشمندی نداشتم که از دست بدهم. ولی حالا. تا آخر عمر یک نگرانی بزرگ خواهم داشت. هر وقت که تو از من دور باشی به همه‌‌ی اتومبیل‌‌هایی فکر می‌‌کنم که ممکن است تو را زیر بگیرند. یا همه‌‌ی تخته‌‌های اعلامیه‌ای که ممکن است روی سرت بیفتد. و یا همه‌ی میکروب‌های وحشتناکی که ممکن است بخوری. آرامش خیالم تا ابد از بین رفته است.›

ما همه زیر این جامه‌های فاخر، زخم‌هایی داریم. این‌جا؛ در قلبمان!