در هوس خیال او، همچو خیال گشته‌ام؛

آلبر کامو معشوق را اینطور وصف کرد: تو، توجیه زندگی‌ام هستی.

‏شب بخیر به تو؛ و به غمت در وداعی که آماده‌اش نبودی.

آدم که زود می‌خوابه دیگه وقت نمی‌کنه غصه بخوره؛ پس بخوابیم.

خوشا آن کس که لحظه‌ای باز می‌ایستد، به عقب نگاه می‌کند و می‌گوید عجب ابلهی بودم، در این لحظه آینده زاده می‌شود.

‏هیچکس اونقدر رفیق نیست که همه رازاتو بدونه، مو سفید کردم تا اینو یاد گرفتم.

فی الواقع خداوند اِندِ رفاقت است.

می‌گفت :«لطفا سراغ من نیایید؛ جای دلبستگی های قبلی هنوز درد می‌کند.»

مى‌گفتی «شبت‌خوب جان‌ِ من» ‏بيشتر از خوب‌بودن شب، انديشه‌ى اين‌كه جان تو هستم؛ در من ريشه مى‌كرد و سبز می‌شد.

نگفتم برات جمشید؛ رفیق خیلی چیز عجیبیه، ازش ناراحتم که باشی طاقت نداری حال بدشو ببینی‌.

انصاف نیست آدم اینقدر بیشتر از سنش خسته شه.

<لكن كله ما عم يمنع اشتقلك.> هیچ‌کدوم ازینا باعث نمی‌شن دل‌تنگت نشم.