من خودمو نمی گیرم،من یک مدت دوست داشتم به آدما انرژی مثبت بدم و هر خصوصیت مثبت و قشنگی درونشون می بینم بهشون بگم تا حس خوب بگیرن، مثلا وقتی یکی استایلش، چشماش، عکساش، صداش، اخلاق و رفتارش، فرم صورتش، لباش، هیکلش، فیلماش یا طرز حرف زدنش به نظرم زیبا می اومد بهش می گفتم، ولی متاسفانه با بی جنبگی و بد فازی زیادی مواجه شدم و از اون به بعد ترجیح دادم آدمارو فقط توی دلم تحسین کنم و ساکت از کنارشون بگذرم.
من برعكس خیلیاتون ترجیح میدم بجای ناراحت بودن توضیح دادن دلیل آوردن و بحث کردن با آدمایی که میخوان از زندگیم برن! يك بار برای آخرین بار بهشون لبخند بزنم و بگم : ( ممنون بابت خاطره هاي خوب و بدى ك برام ساختی؛ وقتى ك باهام گذروندی و چیزای مختلفى كه بهم یاد دادی، بسلامت . . »
چون آدمارو نمیشه بزور نگه داشت و کسی ک واست ارزش قائل باشه و دوست داشته باشه حتی اگه ده تا دلیل برای رفتن داشته باشه؛ به دلیل برای موندن پیدا میکنه ..
کل زندگیم شده اینکارو بکنم، اونکارو نکنم، اینو بگم، اینجوری رفتار کنم، اینجوری خرج کنم، اینجوری کار کنم که فلانی ناراحت نشه، که فلانی حالش خوب شه، که خوشحال بشه؛ کی کِی فقط یه بار واسه راحتی و خوشحالی ما یه قدم کوچیک برداشت؟ هیچ. هیچِ هیچِ هیچ پس..
اصلاً حوصله ندارم؛ نه حوصلهٔ خودمو، نه حوصلهٔ شمارو، نه حوصلهٔ حرف زدنو، نه حوصلهٔ بحث کردن، نه حوصلهی اُمید دادن، نه حوصلهٔ نصیحت شدن.
گاهی خرد شدن استخوانهای خودم را زیر بار همه زندگیهای نکردهام، فکر های بیهوده، حرف زدن ها با خودم، دلتنگی ها، حس میکنم.
هدایت شده از ‹نـارنــگیمـن›
⎝😭⎞
•
اینکه صبحا با ذوق بیدار شی گوشیتو چک کنی تا پیام از طرف کسی که دوسش داری رو ببینی خودش یه انگیزهست.
که من ندارم.
نارنگیمن
ما از شما ناراحت نمیشيم ،
ما از خودمون بابت اعتماد ها ، احترام ها و دوست داشتن های اشتباهمون ناراحت میشيم