گاهی هیچکس را نداشته باشی بهتر است باور کن، بعضی ها تنهاترت می‌کنند.

معمولا به کسایی که دوسشون داری بیشتر از یه بار فرصت میدی، این حس که هنوز انگار نمیخوای از دستشون بدی با اینکه میدونی لیاقتشو ندارن، و این غمگین ترین ضعف یه آدمه.

شایدم یه روزی دلتنگ موقعی بشی که من خیلی دوسِت داشتم.

تنها انتخاب او، پرهیز از همه چیز و همه کس بود.

-آدما به اندازه چیزایی که باید بگن و نمیگن از هم دور میشن

نمیتونی کسیو واسه رفتن سرزنش کنی ، وقتی بهونه ای واسه موندن بهش ندی.

گاهی خراب‌کردن پل‌های پشت سرت چیز زیاد بدی هم نیست چون باعث میشه نتونی به جایی برگردی که از همون اول هم نباید قدم میزاشتی!

زخم هایم را دوست دارم؛ آن ها شاهدان اصلی ام هستند که چطور شجاعانه زندگی کردم... -پونه مقیمی

گاهی هم بگذر، چنانکه انگار هرگز در مسیرِ تو نبوده.

" اگر زندگانی برای باور کردن و دوست داشتن است. من ‌مدت‌ها باور کرده‌ام و دوست داشته‌ام، مدت‌ها راست گفته‌ام و دروغ شنیده‌ام، حال دیگر بس است. "

ارزش خودتو بدون. بدون که چه زمانی به اندازه کافی حضورت پر رنگ بوده. بدون چه زمانی باید از افرادی که شادیتو خراب می کنن دوری کنی.

بیخیالی رو تمرین کنید؛ یکسری از آدمها حتی ارزش اینو ندارن که بخواید یه قسمت از فکرتون رو بهشون مشغول کنید.